De dag begint met koffie en een overvolle inbox. Vanuit huis werk ik de eerste vragen en wijzigingen weg, denk mee over een cliëntsituatie en bereid me voor op de eerste afspraak. De route vandaag? Breda, Zeist, Schiedam, elk gesprek met een andere lading, maar steeds draait het om hetzelfde, mensen en veiligheid.
Bij een GGZ-instelling bespreek ik hoe de samenwerking loopt, of onze inzet nog past bij hun zorg. Later op kantoor stemmen we met HR en collega’s de personele puzzel af. Tussen de broodjes door bel ik met een beveiliger die worstelt met een casus. In de middag wacht het ziekenhuis in Schiedam, waar ik met de zorgmanager een incident bespreek. Wat kunnen we leren? Wat kunnen we beter doen?
’s Avonds, thuis, werk ik nog wat administratie weg. Dan begint de piketdienst. Een telefoontje over een zieke collega. Nog één over een cliënt die uit zijn slof schoot. Mijn rol? Niet de held uithangen, maar zorgen dat anderen hun werk veilig en goed kunnen doen. Soms betekent dat luisteren, soms snel handelen, soms alleen maar beschikbaar zijn.
En ja, mijn partner rolt met haar ogen als de telefoon weer gaat. Maar als ik om 00:45 eindelijk m’n laptop sluit, weet ik waarom ik het doe.
Zou jij in zo’n rol je energie kwijt kunnen? Laat ons weten in de reactie
